|
terug naar 'Achtergrondinformatie over het project'
1. Voorlichting over mijnen en mijnen onschadelijk maken
Na veertig jaar conflict in Zuid-Soedan vormt de aanwezigheid van de vele landmijnen en achtergebleven, niet ontplofte munitie de meest directe fysieke bedreiging voor de burgerbevolking. De mijnen liggen vaak op strategische plekken en doorgangswegen. Met als gevolg: tienduizenden slachtoffers en gewonden, ontoegankelijke landbouwgronden, beperkte transportmogelijkheden die ook de hulpverlening en wederopbouw belemmeren. Zelfs de terugkeer van ontheemden en vluchtelingen wordt door de aanwezigheid van de niet ontplofte munitie belemmerd omdat correcte en overzichtelijke informatie ontbreekt over de veiligheid van terugkeerroutes, doorgangsgebieden en de regio’s zelf waar vluchtelingen naar terug willen keren. Zolang deze informatie niet beschikbaar is, is een veilige terugkeer naar huis voor vluchtelingen en ontheemden onmogelijk. Voor het verzamelen van correcte informatie zijn opgeleide mensen nodig. Die zijn er nu te weinig.
Veiligheid in Zuid-Soedan begint dan ook met de aanpak van deze situatie. Er zijn daarvoor verschillende inspanningen nodig:
1. Voorlichting:
- Het trainen/opleiden van mensen in de gemeenschap om voorlichting te kunnen geven in hun eigen omgeving (duurzaamheid)
- Het trainen van twee teams van trainers die voorlichting geven
- Het geven van voorlichting aan de Soedanese bevolking en mensen die terugkeren over het herkennen van mijnen en niet ontplofte munitie en hoe er mee om te gaan.
2. Het in kaart brengen, markeren en onschadelijk maken van explosieven.
3. Het opleiden van deskundigen die de volgende activiteiten (4 en 5) uit gaan voeren.
4. Het in kaart brengen en markeren van de explosieven
5. Het onschadelijk maken van de meest bedreigende mijnen en niet-ontplofte
projectielen.
De benodigde activiteiten zijn erg arbeidsintensief, strekken zich uit over grote gebieden en zijn zeer kostbaar. Maar het is dusdanig belangrijk dit probleem aan te pakken, dat in dit plan twee organisaties samen aan deze taak zullen werken en er relatief een groot deel van het projectbudget voor deze taken wordt gereserveerd. Dat zijn stichting Vluchteling en UNHCR.
Gebieden worden gekozen op basis van verwachte terugkeerpatronen en de aanwezigheid van mijnen. De organisaties concentreren zich op gebieden in Greater Equatoria, Bahr el-Jabahl en Upper Nile. Alle activiteiten worden afgestemd met de bevoegde organisaties van de regering en van de VN. Daarnaast wordt voorlichting gegeven over mijnen in het vluchtelingenkamp Kakuma in Noord-Kenia. De voorbereiding op een veilige (mogelijke) terugkeer begint in vluchtelingenkampen als Kakuma.
|
|
